Vefasız bir gönül kafesindeyim, daralıp bunalmaktayım; vefa yok. Bazen nefessiz kalıyorum, boğulmaktayım. Vefa beklediğim gönüllerde sevgi yok. Dört duvar gibi nefes alamıyorum, ne bir penceresi ne de bir kapısı var. Ve dışarda soğuk bir rüzgar esmekte. Yüreğimi ısıtacak insanlarda vefa yok.
Allah'tan başka sığınacak vefalısı yok. Daralan yüreğime inşirah ferahlığını veriyor, ve ben de çok asi Allah'ın bir kuluyum. Bunca masiyetlerle huzuru ilahiye nasıl ererim. Anladım ki insanlar vefasız, hep riyakar. Bir tek sadık dostum bir Hakk Allah. Allah'tan başka sığınılacak kimsem yok.
©
©doğukan01
H