Sensiz gün doğuşunu unuttum serapta kaldım.
Sayende gecelerim kaldı uykusuz özlenen sen özleyen de bir ben,
Aldığım her nefes oksijenim bir sen,
Seni düşünüyordum gecelerde ben,
Bende ki beni sana adamıştım sevgilim,
Nedense sen bende ki beni sorgusuz sualsiz çekip gittin neden be vefasız
Bende kalan sol yarım yanım sende kaldı .
Sende beni terk edince sensiz hüzününle yüreğim yandı.
Çünkü insan en çok kimi severse sevgiden darbeyi sevgiliden yermiş anladım .
Yazık aşkından kalan uykusuz gecelerim,
Sayende her bir zerrem hüzünle yoğruldu ömrüme geldi hüsran yetmez mi be vefasız
Çünkü bütün gecelerim seni anmakla geçerdi.
Sensiz bir tek başıma
ben seninleydim.
Sana yazdığım her bir satırlarım göz yaşlarımla ıslanırdı mısralarin,
Çünkü bu hayat yolculuğunda sen,
Benim en gözde sevdamdın, Gönlümdeki özlem sen benim ozelimdin.
Sana hasret kaldım bir sen hasretimdin hasretinle yüreğimi yaktın yetmez mi be vefasız
Hiç mi acımadın bu gönlümde bir tek sendin.
Seni bu seveni masum bir çoçuksu sevgiyle seveni şimdi ömrümün sensiz suyu çekilmiş bir kum misali, Sensiz kalan bu ömürden geriye ömrüm kum taneleri gibi hasret rüzgarları estikçe savrulup, saniye saniye tükeniyor ömrüm tükettin beni yetmez mi?
Be vefasız
Ah be sevgili oysa ab-i hayat suyuyla sulanmış kum taneleri de vardı.
Ama ben seninle rasladım sandım sende benden gidince,
Ab-i hayat suyu olan kumumdaki suda her zerremde damla damla buharlaşıp,
Bedenimin hayat suyu da sen gidince oda gitti,
Kalan ömrüm kızgın güneşte kavrulan kum taneleri gibi farksız ettin yetmez mi be vefasız.
©doğukan01
H