Tek,tek yargılayıp asmışken sevdaya dair ümitlerimi yıllarca,
Bilemedim ne çok özlem birikmiş kalbimin külleri altında
Savrulunca anladım bir çift kara gözün tufanıyla
Söylesem dinler mı kelamımı,anlar mı hislerimi hakkıyla
Yoksa basıp geçer mi üzerine kalbimi sersem yoluna.
Topladık kalbimin kırıklarını
yerden,
En eski dostum yalnızlığım ve ben.
Konuştuk sonra oturup bir deniz kıyısında senden.
Dedim kimse bilmiyor kıymetini kalbimin ,neden?
Dedi zerger anlar ancak mücevherden.
Dedim farklı mı seviyorum ben herkesten?
Dedi kalbinin güzelliğidir yansıyan o kara gözlerden.
Dedim acı veriyor sevmek,sevilmeden,
Dedi ki acıdır insanı kamil eden.
Sonra daldı gözlerim uzaklara,
Kalktım oradan birden yürüdüm guruba,
İçimde kocaman bir boşluk ve cebimde kalp kırıklarıyla.
©mücrim
M