Vefasız bir gönül kafesindeyim,
Daralıp bunalmaktayım, vefa yok, sevgisiz bu diyar,
Nefessiz kalıyorum, boğuluyorum bu acımasız dünyada,
Vefa beklediğim gönüllerde, yüreğimi ısıtan bir sevgi yok.
Dört duvar arasında hapsolmuşum,
Ne bir pencere var, ne de bir kapı,
Dışarda soğuk bir rüzgar esiyor,
Yüreğimi ısıtacak insanlarda vefa yok, sadakat yok.
Allah'tan başka sığınacak kimsem yok,
Daralan yüreğime inşirah ferahlığını veriyor,
Ve ben, günahkar, asi bir kulum O'nun karşısında,
Bunca masiyetle huzuruna nasıl varırım, nasıl ererim?
Anladım ki insanlar vefasız,
Riyakarca maskelerle dolaşıyor her biri,
Bir tek sadık dostum var, Hakk Allah,
Allah'tan başka sığınılacak kimsem yok,
Yalnız O'na teslim ederim bu yorgun yüreği,
Ve bilirim, O'ndan başka vefalı kimse yok...
©hasanbey.
H