Ey vefasız sevgili, gittin de ne oldu bana?
Yıkıldı dünyam, baharım döndü kışa.
Seni en güzel duygularımla sevmiştim ben,
Samimiyetle, aşkla, bir ömür boyu beraber olalım diye.
Ama sen anlamadın sevgimi, ihanet ettin bana,
Bir başkasına gittin, gittin de yaktın canımı.
Gönül bağladığın da seni terk etti, yalnız bıraktı,
Pişmanlık gözlerini doldurdu, ama nafile, artık çok geçti.
Yıldızlar bile küskün sana, parlamıyorlar geceleri,
Sen ise hala onu bekliyorsun, her gece ağlaya ağlaya.
Adını şiirlere yazıyorsun, hüzünle yatıp hüsranla kalkıyorsun,
Ama o geri dönmeyecek, bunu biliyorsun.
Hak ettin bunu vefasız sevgili,
Sevgiyi hak etmedin, ihanetin bedelini ödeyeceksin.
Edebin yerle bir oldu, kalbin paramparça,
Herkes sana acıyor, ama sen hissedemiyorsun.
Ah desende faydası yok,
Tertemiz bir sevgiyi çiğnedin, onu geri alamazsın.
Gönül yaran kabuk bağlamayacak, her gün kanayacak,
Acı çekeceksin, pişmanlık içinde boğulacaksın.
Kendin ettin kendin buldun, ey vefasız sevgili,
Sevginin kıymetini bilemedin, şimdi bedelini ödüyorsun.
Bu acıyla yaşayacaksın, ölene kadar,
Sevginin ihanetine uğramış bir zavallı olarak.
©hasanbey.
H