Vefasızlar içinde bir ben kaldım,
Yalnızlığın gölgesinde yüreğim yandım.
Feleğin çarkı döndükçe gam yüküm arttı,
Ateşlerde yakıldım, kül oldum, savruldum.
Dünya acılarıyla sarsıldı bedenim,
Yüreğim mesken oldu hüzünlere, kederim.
Ne günlerim ne gecelerim baharda açtı,
solgun bir mevsim gibi yaşattı, çiçeksiz kaldım.
Dost sandıklarım vefasız çıktı her birinden,
Arkamdan vurdular, hançer sapladılar yüreğime.
Güvendiğim dağlar yıkıldı, umutlarım söndü,
Yalnızlığa boğuldum, karanlığa gömüldüm ben.
Yine de yılmadım, pes etmedim bu hayatta,
Bir umut ışığı aradım karanlığın bataklığında.
Belki bir gün biter bu çile, bu elem,
Güneş doğar belki, aydınlanır bu zindan.
Vefasızlar diyarında bir ben kalsam da,
İçimde hep bir umut yeşerir, solmaz asla.
Bilirim ki bir gün gelir, adalet yerini bulur,
Vefasızlar utansın, yalancılar kahrolsun.
©hasanbey.
H