Sana umut değildi verdiğim, inanmadın.
Çağlar ötesinden verilen bir müjdeydi bu.
Ben tek sende gördüm böylesi acizliğimi.
Bir tek senle konuşurken tükendi sözlerim.
Hayel değildi söylediklerim, anlamadın.
Girecektim bir açık kapı bile koymadın.
Söyle nasıl vurursun kapıları yüzüme?
Söyle nerede büyüttün bu kinini böyle?
Telaşlı bir şehrin yorgun insanları gibi...
Artık dalgalı denizlerin balıkçısıyım.
Yalpalanan dünyamın sensiz bir kavgasıyım.
Bir gün olur yangınım söner dedim, sönmedi!
Bu gasvetli hava gider dedim, gitmedi!
Senin için kokmuş, çürümüş leş'e büründüm.
Bir gün olsun ah, etmedim tek seni düşündüm.
Nice engin dağlarım var benim erişilmez.
Bir gönül ki kırk kilitlidir, herkes giremez.
Kırk kapıdan, kırk ab-ı hayat meyvelar sundum.
Bir gönül ki tertemiz tek seni hayal kurdum.
Ben yemyeşil yaylaların sevda çocuğuyum.
Artık tükendi sanılan son aşk, son Mecnunum!
Ey kara sevdalım bil ki öfkeliyim sana!
Sen koydun bu aşkı vaz geçilmez kurallara.
Sende biliyorsun uykusuz gecelerdeyim.
Bir gün ararsan rüzgarın savurduğu yerdeyim...
Zor günde terk etmenin adını vefa koydun.
Hiç kimse değil, inan bana en çok sen koydun.
Ben tek sende gördüm sebebsizce terk edişi.
Yalnız sende gördüm sevdanın yenildiğini.
Beni böyle çaresiz ummanlara atıp ta.
Suskunluğu'nun adını vefa koydun!
Özüme inip bendeki o balı alıp ta.
Bitince bal, gitmenin adını vefa koydun!
Yüz dilde canımın içi deyip, hayal kurup ta.
Yokuşta pes etmenin adını vefa koydun!
Zehirmiş, yıllar yılı şerbet diye tattığım.
Çileymiş, gönlümde sevda diye taşıdığım.
Çıkıp şu yüce dağlara naralar atmalı.
Alem, sana olan bu kinimi konuşmalı.
Yaz gününde üşü, karlar yağsın üzerine.
Yolların dolanmaçlı olsun, çıkmasın düze...
Soluduğun her hava, her nefes seni boğsun.
Tüm belalar, bütün çıkmazlar hep seni bulsun.
(gokhan29) 22.09.2018
İstanbul...
G