Velhasıl

Yedi karanlık kör gece,
El yazması incinmez ümitler.
Suladım bağrı yanık yavrularımı,
Her biri avazında öldü yalnızlığımın... Yumdum g'özümü,
Yekpare serzenişler,
Velhasıl...
Sitem esti dağıttı kör rüzgar,
Keder avucumda yara izi,
Ben paydayım!
P'ayım sen.
Ve ne kadar eşitlemek istesen beni,
Yakın sandıklarına,
Saydıkların eksik,
Eşitlemez terazin...
Her gün'eş ısıtır korkma!
Vakti dolan koyun
Elbet ayrılır sürüden...
Her bir izdüşüm sana gebe,
Vurdu vuracak kaç zincir daha cellat!
Başım benim!
Ben b'aşımla beraberim...
Sen alçal biraz değeyim,
Eğ kudretini,
Gururunu öpeyim,
Ben bir kartal gördüm.
Her daim başı dik,
Kaç leylim bahar kar kış geçti,
Sevmedi g'onca gülünü gurbetin.
Ve unutma kaç para ile ölçülür özgürlüğüm. Belki yalnız kalır sızılarım,
Belki biraz başım döner,
Lakin nihayetinde,
Kartallar yüksek uçar...
©zümrdanka_