Sürgün edilmiş mevsim yaşıyoruz Azizim..!
Bir eylül akşamını taşıyor yüreğimiz.
Zaman içten içe tenhaya sıyrılmış,
Insanlar kendinden havalı,
Hafızalar sadece anı yaşar gibi,
Kent, kendinden sarhoş,
Sokak lambaları utanırcasına geceyi aydınlatıyor.
Yıldızlar küskün, ay karanlık nöbetinde sanki..
Çocuklar gülmeyi unutmuş,
Analar çocuklarına doymadan kaybetmiş.
Babalar, çaresizliğin kıskacına tutunmuş..
Ve sınırlar el değişerek küçülüyor,
Herşeyden önce tel örgüler kalplere vurulmuş
Yaralı bir atın son çırpınışına sayılmış öfkeler,
Ve kızgınlıklar şimdi zakkum tadında.
Velhasılı kelam Azizim..!
Bu şehrin hengamesine alışılmıyor..
Her gürültü sonrası, bir kıyamet içimiz,
Bir mahşer ki, yapayalnız her yanımız..!
©hayati_sdf
H