Zihnin'de saklı kalmış korkunç anılar'da yitirdi hislerini
" veronica"
İsmi yankılanıyordu kulakların'da, ama o acılarına son vermeye kararlıydı
Veronica, usul, usul gözlerini kapıyordu
Uçurumun kenarın'da öylece bekliyordu
Boğulmak üzereydi
Elinde' ki kalemle bir'şeyler yazıyordu veronica
Bir not, ve bir mektup
" üzülmeyin" ben zaten boğuluyordum, yazıyordu, notta.
Veronica son kez gözlerini kapıyordu bir daha hiç açmamak üzere
Korkuyordu aslında, düşmekten, ölmekten
Ama kararlıydı, bir son, bir veda, yapıcaktı bunu, istiyordu
Ölmek değil, asıl yaşamın, ölümden sonra olacağı içindi herşey
Veronica, hazırdı artık gitmeye
Kalktı, son bir kez nefes aldı, açtı kollarını
Ve bitti işte o artık yoktu
Veronica artık yoktu
Mektupta ise, şöyle yazıyordu
Gözlerimi açtığım bu hayatta hiçbir şey iyi gitmiyordu
Ve bende gözlerimi kapamayı tercih ettim
Bu bi seçimdi, ve bende seçtiğim şeyi yaşıyordum
Asıl yaşamak benim için, ölümden sonraydı
Peki ölümden sonrası ne olucaktı, bilinmez
Bilinmezliğe gidiyordum ben'de
Üzülmeyin, ben zaten boğuluyordum
Ama bilmediğiniz birşey vardı, veronica ölümsüzdü
Ve bu yaşadıklarıda sadece birer kabusdu
Yani, veronica hiç intihar etmedi
Her zaman' ki gibi kabuslar'la uyanıp, rüyalarla uyanıyordu
Evet, belki ölmek istemişti
Ama o ölümsüzdü, ne zaman ölmek. kaçmak istese bir'şeyler engel oluyordu
Ya yaşadığı hayat izin vermiyordu, yada, ölümden kaçıyordu veronica
Çünkü, ölümden sonrası yoktu
Oysa yaşamak istiyordu sadece
Acı olsa'da
V'eronica ölmek istiyor
S'ude altunbaş
S'iyah melek
©kedicik
K