Sessiz gecelerde, gözyaşlarımla
Veysel’in yollarında kayboldum.
Aşkın ateşiyle yanar dururdu kalbi,
Bir ananın duasında buldu huzuru.
Sonsuz yolların yolcusu,
Elinde nurdan bir kandil.
Gözleri görmedi belki dünyayı,
Ama gördü hakikati, gerçeğin özünü.
Kavuşamadı Peygamberine,
Lakin gönlü ona hasretti.
Bir adımda sevgiyi, bir adımda sadakati
Dizelerinde saklıydı, bin bir hikmeti.
Veysel Karani, sevdanın en yücesi,
Yolun yolcusuna rehber oldu.
Annesine olan sevgisiyle,
Kalplere köprüler kurdu.
Ey Veysel, nurun hiç sönmedi,
Adın gönüllerde hep yankılandı.
Bu dünyada kayboldu belki izlerin,
Ama aşkın, ebediyete kadar kaldı.
©hasanbey.
H