Bir nur inmişti gönül semasına,
Adı Veysel Karani, aşkın yoldaşı.
Kalbinde saklı, Allah'a yakın,
Her nefesinde aşk, her adımında hüzün.
Gözleri dünya görmezdi, hakikati arardı,
Annesine hizmette, gönlü hep bahardı.
Kavuşamadı Peygamber'e dünyada,
Ama gönül bağladı, sevdayla doldu rüya.
Dağlar, taşlar dile geldi adını andıkça,
Kainat dinlerdi Veysel'i, sesi yankılandıkça.
Bir sabır abidesiydi, ümmetin göz nuru,
Her nefesi dua, her sözü hikmet dolu.
Veysel Karani, aşkın en saf hali,
Gönüllerde yaşar, hikayesi baki.
Dua eder ümmetine, kalpten kalbe ulaşır,
Veysel’in aşkı, her gönülde taşar.
©hasanbey.
H