Şimdi geceleri uykumu kaçıran visalin,
Bana tek tek yıldızları saydırıyor,
Adımlarımı sayarken yürüdüğüm kaldırımlar,
Geceden sabahın saatlerini çalıyor.
Yalnızlık belası bir cellat gibi tepemde ,
Boynumu vurmak için sırasını bekliyor.
Gözlerin gözlerimden kaçtığından beri,
Yüzüme her gün bir çizgi daha çiziliyor.
Kör kütük bir aşkın elbette bedeli olmalıydı,
Ama hiç bir çiçek böyle solmamalıydı.
©ikrar
I