İçim çok kalabalık bayım, ama yalnızım...
Beni yalnız bırakmayan tek yalnızlığım.
İçimde çok insanın gülüşleri var,
Lâkin sadece kendime yas tutuyorum.
Sinirimden gülüyorum bayım
Sonra onlarda yaş olup akıyor Pınarlarımdan.
Ben yeniliyorum bayım; insanların sevgisine, Gülüşlerine, gözlerine...
Sitemlerimi sayfalara döküyorum,
Uzaklaşmak istiyorum en çokta kendimden
Tuzak kuruyorum kendime
Ama insanların tuzaklarına daha çok Düşüyorum.
O kadar alışmışım ki düşmeye,
Düş kurarken bile düşüyorum.
Dert açan derman bulmuyor.
Herkes kendi halinde,
Fakat benim hiç halim kalmadı bayım.
Bunları bile nabizade halimle yazıyorum...
Yazdığım öfke kuruntusuna şiir demişler,
Haberim yok şair olmuşum.
Ölü gibiyim bayım
Söylesene bana gözleri açık ölü gördün mü?
Hissizleştim artık.
Beynim bedenime küfür ediyor.
Gözlerim kapanmak istiyor...
Ellerim boşlukta tutunacak dal arıyor.
Ah bayım bize küçükken böyle öğretmediler
Annem bana "biri seni vurduğu zaman Sende vur" derdi
Ben çok vuruldum anne
Hiç birini de vuramadım
Kıyı oldum anne gelen denizlere vurgunum..
Neyse bayım, sen dinleme beni
Ben kalkayım artık yalnızlık evde tek başına Merak eder beni...
Kendinizi sevin bayım,
Ben sizi de severdim ama sevecek ne halim Kaldı ne de kalbim.
Kendinize iyi bakın...
Hoşçakalın,
Hoş kalın,
Güzel kalın,
Kalabalık kalın...
ZEYNEP İREM
©zeyn.irem
Z