Hiç tanımadığım evde, misafir bir çocuktum.
Senden başka herkes yabancı.
Elini bırakmaya korkan, beni burda bırakıp gidersin diye.
Birşey söylendiyinde senin yüzüne bakan, sen onayla diye.
Boyundan büyük yükler kaldırıyor, kalbim. Gücü yetmeyen.
Aşkımız hasret doğurdu, onu özenle büyütdüm, büyüyüp vuslata erişsin diye.
Meyer vuslat bu dünyayı çoktan derk etmiş, ihtiyar bi dede.
Hasretini mezara gömeyim dedim,
sığmadı mezara.
Ben geleyim dedim senin yanına,
almadı toprak koynuna,
almadılar beni mezarına.
Çok şey istemedik'ki biz,
yan yana olduktan sonra,
bi mezarla bi mezartaşı yeterdi bize.
Şimdi dünyadakı her yer, o yabancı eve döndü. Bende misafir.
Sende yoksun elini tutmaya.
Şimdi sen ordasın, ben burda,
Görürsen selam söyle, vuslat adlı ihtiyar dedeye. Söyle hasretin nasıl dayanılmaz olduğunu, belki gelir insafa.
Şimdi sevgiliyi bekler gibi, ölümü bekliyorum.
Hangi gün geleceyini bilmeden.
....mahkymiyet ve özgürlük....
S