Ömürlük bi' sükûnet değil benimkisi,
Ne yazık ki susmak gerekiyor bazen.
Aşk çeşmesinden bir yudum alan kuşlarla,
Hâlâ anıları hatırlayıp raks ediyor gönlüm de ki semazen.
Saatin kaç olduğunu bilmiyorum,
Sanki her geçen saniye de aldığım nefesimsin,
Şu kısacık ömrümde,
Tutunabildiğim tek hayat biletimsin,
Vazgeçmeye tenezzülüm yok,
İsterse ölüm bizi ayıracağını bilsin.
Ahir yerinde belki gözyaşlarından sonra,
Çıkar bi' gökkuşağı.
Ve seni öyle tanırım,
Sonunda biter kahırım.
Sende aşkıma eş olursun,
Varsa biraz hatırım.
Bu bir veda değil ki, sözlerim de elvedalar olsun.
Bu bir süre konulmuş aşk değil ki, etrafına ayrılıklar dolsun,
Kaldırımlar da yürürken sensizliği hissederim,
Fakat sonunda vuslatımızı bile bile çıktığım tek yolsun.
©ggurkann
G