Ya biz ne kadar da saçma şeylere üzülüyoruz
Onları sanki bir dertmiş gibi görüyoruz, büyütüyoruz
Mesela aşk acısı
O kadar önemli bir şey mi bu?
Sevdiğimiz insan bizi terk ettiğinde onu sonsuza kadar yitirmiş gibi hissediyoruz
Peki bu kaybetmek mi?
Hayır değil
Bir babanın oğlunun şehit olduğunu düşünün ya da bir çocuğun anne ve babasını yitirdiğini
Sizce kaybetmenin hangisi daha kötü?
Saçma sapan şeylere üzülüyoruz
Peki ya başkalarının dertlerine üzülüyor muyuz?
Mesela bir şehit haberi duyduğumuzda gözlerimizden yaşlar geliyor mu?
Onun ailesinin yerine bir anlığına kendimizi koyabiliyor muyuz?
Hayır bunu yapmıyoruz
Çünkü bize önemli gelen aslında önemli olmayan şeylere üzülmekle meşgulüz çünkü
Bi etrafımıza baksak
Her şeyin kendi acılarımızdan, dertlerimizden ibaret olmadığını görsek
Ne kadar güzel olur değil mi?
©aşkdemek
Ç