Son baharda can suyu arayan güzün
gülmez mi! hiç yüzün? sıvası dökülmüş anıların
da Ahı vardır ya
Nedir bu sendeki hüzün en az ben de ki
kadar kin tutmaz kül yutmaz hiç
Yaralıyım bahtı karalı.
Astılar dar ağacına acımadan ben ki
bir körpe tazecim gülllerle karşıladım
ya ne oldu da soldu rengi bahçem de
yetişirken ayaz vurdu iklimsiz baktı yüzüme
çiğ düştü gölgesine bilinmezki
Acaba ilk kim sevmişti ki bir ömür boyu
omuzuna yükledi sevdayı gölgelemişti
ya da o yükleri taşımaya
mahkum etmişti
Aşk bu dipsiz kuyu girersen
yanarsın bu uğurda yazılır amel
Bulutlar da hep elem yüklü
karamsardır
Yüzleşelim beraber en derin acılarımızla
ben sen de yer yüzünün içini görüyorum
gök yüzü parlarken yansır ayna olur
bana her veda sonrasın da boyun büker
bilmediğim bir şehirdir gözlerin
görmek istediğim sabahlara kadar
uyumak istediğim seherin ilk ışıklarında
gözlerini açan mevsim beni
bu mülhem yalnızlıklar dan
kurtaracak devrimdi ancak
Nerede şimdi peki Paha biçilmezim
Ya taşırdım oysa heybemde
sıkılmadan berraktı sevgim
dozunu aştım sanırım gül çiçeklerimin
yıkanır ken teni soğudu rengi
soldu ne son ne de ilk bahardı
rengi bulanık suyu acı artık
Can evinden vurgun dalları kırık
kurutuldu suyu döküldü
ele avuca sığmayan el bebek gül bebek
beslerken ben karamsar solgun
utangaç yorgun düştü o çok sevdiği
mevsime de yabancı şimdi
©ebrulimsi5
E