Hislerim ve ben birer iki yabancı gibiyiz.
Kalbim bu yabancı hislere,
Ruhumda bu yabancı benliğime,
Hiç alışamadı çünkü, yabancılık hüküm sürüyordu zihnime.
Sanki herkes kayboluyor bu hayatta;
Hem bastırılmış hisler,
Hem bölünmüş duygular,
Hemde atılmamış çığlıklar gibi özellikle de.
Yavaş yavaş siliniyor her şey zihnimden;
Yabancılaşıyor tüm hisler.
Artık anlayamıyorum tüm bunlar neden?
Birer yabancı gibi uzaklaşıyorum sanki herkezden.
Bir yabancı gibiyim artık;
Duygularıma,
Hislerime,
Ve kalabalıklaşan zihnime karşı.
Severdim hep rüzgarları.
Çünkü rüzgarlar,estikleri zaman çoğu şeyi beraberinde götürürdü.
Oysaki benim hem düşüncelerimi ve hem de benliğimi alıp götürmüştü.
Belki de bu yüzden bu kadar yabancıyım kendime ve hissizliğime.
©ruhumsiir
B