Güneş bir çiçek gibi soldu...
Gün...
Söylemeden geceye döndü yine...
Uçuştu kağıt parçaları misali keşkeler...
Senin dik yarlarının kesif kokusunda...
Bakışlarındaki hüznün ağırlığı bindikçe göz kapaklarıma...
Neden diye üşüşmeye yeltendi yeniden sinsi vesveseler...
Mehcur aklıma...
Neden bırakmadı zalim nazarlar neden...
Beni sana...
Göğün tüm uçsuz yayılışına bıraksam düşüncelerimi...
Bir bir saklansam ardına yavan kayboluşlarımın...
Vardığım olsa yine de her yer viranelikler...
Kış boşaltsa tenhalara tüm sokaklarımı...
Tek, adımlarına dokunmasa kar taneleri...
Takip etsem hayal meyal izini...
Bir rüya mı?
Yoksa kabus mu?
Bilmeden düşsem yoluna...
Varır mı söyle...
Yadım sana...
Varır mı?
Beyaz zambaklarına...
Not: Bu şiir saygıdeğer şairemiz “nare_”nin “Sen gittin” başlıklı son şiirinden alıntılarla yazılmıştır. Kendisine böyle bir şiiri kaleme aldığı ve şiirinden de alıntı yapmama müsaade ettiği için müteşekkirim.
©kenanfaik
K