Ufku sımsıkı sarıyor boylu poslu ağaçlar
salınırken dallar usulca sokuluyor birbirine
yeşeriyor yapraklar birer birer üzerine
yemişleri hevesle koparılmayı bekliyor
Heybetini kaybediyor sonra dolgun dallar
sonbahar misali hüzne boğuyor yapraklar
rüzgar en uzak tepelerden aşağı iniyor
maviye göz koyuyor koca koca bulutlar
Yeşiller terk halinde toprağı yavaş yavaş
ardına bakmıyor kendi yolunun yolcusu
ıslaklık başlıyor uzayan giden yollarda
yağmur sonrası güneş çıkıyor karşıma.
M.B.
S