Ve yağmur yağmaya başladı..
Gözyaşlarım hemen saklanıverdi yağmur damlalarının arkasına.
Sessizce akıyor,kimse fark etmeden usulca toprakla buluşuyordu nefesinim her bir saniyesinde.
Gözlerim şikayetçi değildi artık.
Kabullenmişti gördüğü her şeyi.
Yağmurun her bir damlasında aklına yerleşmiş düşüncelere dalarken izliyordu birer birer hayatının yağmur tanesi gibi kayıp gidişini.
Daha fazla dayanamazdı.
Bir şeyler yapmalıydı yüreği,susup yağmur damlalarının sele dönüşmesini daha fazla izleyemezdi.
Yağmurla buluşan bir ateş gibiydi;aklıyla yüreğinin bir araya gelmesi.
Bedeni zaten yüreğinin küllerinden oluşmuş gibi bir o yana bir bu yana sallanıp duruyordu.
Yağmurun toprak kokusuyla birleşen küller bir bir tenine sinmişti.
Bir ölü gibi kokuyordu adeta, hâlbuki o zaten çoktan ölü değil miydi?
©ruhumsiir
B