Yağmur, bir yudum yalnızlık gibi düşer,
Her damlası içimde bir kırık parça,
Bir zamanlar kalbimde sevdanın adıydı,
Şimdi yalnızca senin yokluğunun yankısı.
Gökyüzü ağlarken, ben de ağlarım,
Her damla, bir kayıp, bir acı,
Bir zamanlar gözlerinde kaybolan ben,
Şimdi yağmurda kaybolurum.
İlk damla düşer, içimi ıslatırken,
Bir bakışın hatırasına sarılırım,
Ama sen, sen beni terk ettiğinde,
Yağmur, seni hatırlatan tek şey olur.
Her damla, sana ait bir nefes gibi,
Ve her damla, senin adını fısıldar,
Ve ben, her fısıldayışta biraz daha silinirim,
Bir zamanlar sevdanın yeşerdiği toprakta.
Yağmur, sensizliğin çığlığı gibi,
Ve ben, her damlada seni tekrar kaybederim,
Bir sevda, bir rüya, bir umut gibi,
Yağmurda erir, sonsuz bir hüzün olur.
Her damla, seni kaybettiğim o anı tekrar yaşatır,
Bir zamanlar kalbimde var olan o sevda,
Şimdi yalnızca gökyüzünde,
Ve ben, her yağmurda biraz daha unutulurum.
Sen gideli, zaman hiç geçmemiş gibi,
Yağmur, seni hatırlatan tek şey…
Ve ben, her damlada seni beklerken,
Yalnızca senin eksikliğinle büyürüm.
©draven
H