Oturmuştu bir masada
Önünde bir kitap bir de kahve
Belli soğumuştu kahvesi
Dudak izleri fincanın kenarında
Yüzü ellerinin arasındaydı
O gül yüzü güzel yüzü
Başında mavi eşarbı
Düşünceli ve buruktu biraz
Dalgın boş gözlerle bakıyordu kitaba
Kahve rengiydi gözleri
Parlardı adeta içinde bin umut ile
Ama yorgundu üzgündü o yangından beri
Sevdiği sevipte söylemediğini kaybettiğinden beri
Baş ucunda sakladı ondan kalan tek defteri
Severdim oturup onu izlemeyi
Şiirler yazardık beraber
Bir dörtlük o bir dörtlük ben
Bir çınar ağacımız vardı hayalimizde
Yaslar sırtımızı dalardık derinlere
Bir türkü o söylerdi bir türkü ben
Yakamoz derdi kendine
Hani şu geceleri ışıl ışıl parlayan
Şimdi nerde bilmem ki
Bak sahipsiz sanki artık dizelerim
Sanki kestiler hayalimizdeki çınarı
Ne gölgesi kaldı ne de bir dalı
Yitirdi kelimeler Gittiğinden beri anlamı
Bilmiyorum dön demenin var mı faydası...
©cafi
C