Sen
Benim beşinci mevsimimdin.
Bahar ardın sıra gelirdi.
Gelip geçtiğin kırlara,
bir daha hüzün düşmezdi.
Nehirler yatağından taşardı
bereketinden.
Buğday başakları
başını tutamazdı göğe.
Ve
Güneşe serenad onca çiçek,
gelinlik kızların eteği gibi
dösenmiş toprağa.
Sonra
Şen baharları
Fırtınalara kondurup,
bir kabristana yolcu ettin.
Yerine birden bire gelen karakışlar,
yurdumun son iklimi oldu.
Ey
Dişine kan değmiş çakal kadar merhametten yoksun yürek!
Yine de ruhunun dehlizlerinde çırpınıp duran imdadıma ses ver.
Üşüyorum...
Ya gel
Yalnızlığın iflah olmaz ayazından çek beni,
Ya da bırak bu son mevsimim olsun..
S