Kartivizitimde pek bir şey yazmaz,
Marangoz oluşumdan başka.
Çivi çakarım gece herkes uyuyunca,
Yalnız ölüler duyar bu şiiri, kimse anlamaz.
Celladım ile yaptığım pazarlık sürüyor,
Henüz vakit var iken ben dere kenarlarına iniyorum.
Ve sonunda estetik bir ağaç buluyorum.
Doğruysa şayet idamım,
Ben tabutum hazır gidiyorum.
Bozuk paralarımı kitap okuyan bir dilenciye veriyorum,
Takdir görmek ister ruhum.
Bilenmiş bir bıçak gibi kurbanımı arıyorum.
Uykumu bölen barutla karışmış bir kahkaha oluyor.
Ben bir marangozum ve gülümsüyorum,
Linç ediyor ormanın bekçileri.
Baltam ve ipim,
Tüm deliller elimde.
Uzun tren yolculukları sonunda bir çok cinayet gördüm,
Oturduğum koltukta bir çok kadın saçlarını bırakmış,
Ben ise onlardan sana bir kazak örüyorum.
Bu son satırlarım ilk istasyonda iniyorum.
©pervasızım
P