Acılar dinmiyor yaşadığım her günde,
Sınıyor beni aldığım her nefesle,
Bilmiyorum acaba doğrulurmu birgün,
Ağır gelen yükün eğdiği bedende.
Ne kadar kendime tesellim olsada,
Yoruyor beni süründüğüm her yokuş,
Yüreğim bile benimle bu savaşta,
Bimemki tutunurmuyum bu hayata.
Yok dünyada beni ben gibi anlayan,
Çektiğim zorluklar da beni haklı bulan,
Neden anlayış, empati yok kimselerde,
Ah bana tesellim iyiki bu dünya yalan.
Allah'ım sana yakarışım yönelişim,
Ben artık kendimden vazgeçmişim,
Vereceğim her hayra bizler muhtacız,
Yeterki hayr olsun ölümümüz ve yaşamımız.
©Mücahide K
M