Ağlıyorum ama kimse duymuyordu
bağırır çağırır kimseler gelmiyordu
bilmem ki neden korkular içimde
gözbebeğim de büyüp duruyordu
bıraktım kendimi ve herşeyi zamana
düştüm en derin karanlık bir boşluğa
ışık yok nerede olduğumu bilmiyorum
yardım eden kimse bulunmuyor bana
kime güvensem kar yağar başıma
bakarım engeller çıkar çok karşıma
anlam veremediğim düşünceler de
kayboluyor um ulaşamam aydınlığa
hep karanlık sanki üşüyor bedenim
yalan üstün doğrular aşağı düşerim
hayat bir macera yaşıyor zamanında
aklım yer değiştirir ve de düşüncelerim
©cihan.
C