Bir avuç kadar yalnızlığım var
Paylaşamam kimseyle öyle ya ma yok
Afilli sözler söylemeye ne hacet
Sessiz sedasız yürüyüşüm
Boş duvarlara dalıp gidişim
Hissizce ölüşüm anlatır her şeyi
Ben her şeyi olan bir mutsuzum
Acım, kederim, hüznüm
Hepsi ceplerimde dolu doludur
Her elimi cebine atışımda
Bir umut arar gözlerim
Kimse gelsin istemem yanıma
Ne zaman biri gelse
Bir uzvumu koparır da gider
Ben yalnızı oynuyorum hayat senaryosunda
Rolümü çok iyi oynarım evelallah
Ben işi bittikten sonra cebindeki son parayla evine ekmek alan bir işçiyim
Ben sessizliğin en büyük çığlığıyım
Karanlığın aydınlık tarafının
Ben ziyaret edilmeyen parktaki çam ağacıyım.
©mazı
M