Yalnız bir adamım ben ve bir o kadar da sessiz.
Ucu bucağı olmayan bir yolda birbirinden habersiz iki yolcu gibi.
Bavullarına hapsetmişler bütün serzenişleri.
Ve duymuyorlar yine bavullarının çıkardığı sesten birbirlerini.
Bir otobüsün iki cam kıyısı koltuğu gibi.
Sağa geçsem solum,sola geçsem sağım,
Her zaman yarım kalıyor bir yanım.
Bir sahil kenarında dolaşırken aklıma geldi yalnızlığım.
Etrafıma baktım bir an,
İsyan edercesine bir tavırla
Dalgalarına küsmüş deniz,derdi nedir bilinmez.
Bilemez de kimse
Demir atmış karaya o insan kıyametiyle bilinen demir yığınları,
Yalnız kalmak istemiş geminin kaptanı.
Derdi nedir bilinmez,bilinmez.
Bilemez de kimse.
Kendi gölgesine saklanmış ağaçlar,kabuğuna çekilmiş tosbağalar,
Dertleri nedir bilinmez.
Bilemezde kimse...
Nereden bileceklerdi ki,
Bir volkanın içinde kopan fırtınaları.
Bilemezlerdi, bilmiyorlar da zaten.
Yalnız bir adamım ben herkesle iç içe, ama herkesten uzak.
Yalnız bir adamım ben kendimle başbaşa kaldığımda bile başkalarını düşünecek kadar yalnız.
©m.ozyurt0
M