Her sabah olduğu gibi yanyana yürüyorduk
O müzik dinlerdi bense ayaklarındaki ritmi
Herkes gibi dinlediği müzikle beraber ritim tutarak yürürdü
Ben ona esirdim o benden bihaberken
Kalabalıklarda daha çok yalnızlaşırdı
Kimse onun sınırını ihlal edemezdi yasaktı
Karşımdaydı ama bi yabancıdan farkım yoktu
Uzun uzun sohbetlerini dinlerdim bazen kulak arkası kalp ağrısıyla
İnsanların onu ne kadar kırdığından yakınıp dururdu
Ben bir kez daha yaralanırdım her parçasında
Yanyanayken bile saramazdım yaralarını
Hep başkasında teselli arardı bende herseferinde elimden geleni sakınırdım
Bir sabah cam kenarına başını yaslamış
Ağlarken gördüm onu farkında değildi
Yağmurları omzumu damla damla ıslatırken
Ben bir şemsiye tutamadım ikimize
Yapabildiğim tek şey " iyi misiniz? " diye sormak oldu
Bir yabancıya seslenir gibiydi ondan gelen ses
" İyiyim teşekkür ederim " dedi ve yalnızlığına birde duvar ördü
Çizdiği sınırlar yetmezmiş gibi
Ona ulaşmam imkânsızdı artık daha fazlası
Yasak ihlaliydi yapamazdım
Yapmadım da. ....
O günden sonra hep yanyana yürüdük ama
Hiçbir zaman aynı şemsiye altında ıslanmadık
Çünkü o başkası için müzik dinlemeye başladığı vakit
Ben farklı atılan ayak ritimlerini Unutmaya çalışıyordum
Çünkü artık o atılan ayak ritimleri tanıdığım gibi değildi
Farklıydı aşk için atılıyordu .....
Benim içinse yolun sonuydu gitmeliydim
F