dalgaların öfkesi çınlıyor kanatlarımda
eksik ruhları aşka boğuyorum
ne bir sahil uzanıyor
ne bir taşra ayaklarıma
hibe edilmiş kentlere göç ediyorum
hüznüm refaket ediyor yolculuğuma
ağlayan bir ben yanımdan geçiyor
lanetim okunuyor dudaklarında
aşk ve ölüm için içiyor bu kentin yalnızları
hasta ruhumu anlatacağım çiçeklere
kederim kenti saracak
suskunluk hüküm sürecek meydanlarda
kış gözükmeyecek
bahar karşılamayacak gölgemi
gökyüzü uzanacak usulca güneşin koynuna
tenim ıslanacak birkaç kadınla
yükümü toprağa verip
sana geleceğim
cellatların arasından koşup
ellerini öpeceğim
©cevatsulh
C