Bahanelerden sıkıldım...
Yaşamayı özledim.
Gülmeyi özledim.
İnsanları özledim.
Çok düşünmekten de sıkıldım...
Kalabalıkları özledim.
Sahte de olsa gülen gözleri...
Sonra en çokta kendimi özledim.
Kendi yalnızlığımda ölmekte güzeldi.
Kendimden başkasını tanımamamda.
Ama bir amacı olmalıydı hayatın.
Öyle boş yere zaman geçirmek için gonderilmis olamazdım...
Sokaklarda evlerde caddelerde.
Hep sahte suretler gördüm.
Kucaklarında yanlarında çocukları,
Ve onların geleceğinin iyi olmasını isteyen vücudlar gördüm.
E ne var bunda demeyin...
Onların geleceklerini inşa eden aileler yoktu.
Uzun lafın kısası.
İsteyen çoktu... Ama yapmak için çabalayan yoktu..
Evlerinde uykularında para düşünen insanlar gördüm.
İnsan ne zamandan beri kendi düzeninin kölesi?
Kurulu başlar üstünde düşünceler.
Ve fikrimde nice soru cevap beklerken.
Bana yalnızlığımı sormayın.
İnsanlar çoktan ölmüş hatta kokuşmuş.
Defin edilmeyi bekliyorlar cesetlerinde.
Ölmek için yaşıyorlar ve unutulup gidiyorlar.
Oysa iz bırakmalı insan...
Kendisinden sonrası için.
Ölsede hep yaşamalı...
İnsanlar için bir şey ifade edebilmeli.
Belkide hergün yaşamak için bir kez ölmeli.
Furkan DOGAN
©furkand.
F