Yalnızdım...hep...hep yalnızdım...
Çocukluktan bu yana...
Ne yakın bir sırdaşım...arkadaşım olmamıştı hiç...
Ona kimsenin bilmediklerini anlatayım...
Hep içimde kalırdı hüzünlerim...sırlarım...
Söylemezdim kimseye...
Ama bunun değerini şuan anladım...
Ne demişler...
"Hayat yalnız olduğunu anladığında başlar"
Tüm hayatı boyunca yakın arkadaşı olanlar hala hayatı iyiliklerle dolu zannedenlerdir...
Bu yüzden de arkadaşları tarafından ihanete uğradıklarında...
Ki bunu çok geç anlarlar...
Dünyaları başlarına yıkılır...
Ve böylece hayatın gerçek yüzünü görürler...
Neyseki benim hayatın gerçek yüzünü görmem canımı acıtmadı...
Zaten ben hayatın gerçek yüzünü çoktannn görmüştüm...
Unutmayın ki bu hayatta herkes birbirinin arkasından kuyu kazar...bu hayatta en çok güvendiniz kişi hep kendiniz olun...
Çünkü bu hayatta size ihanet etmeyecek tek kişi kendinizdir...
©aygüneş321
A