yalnzım; duvarlar la konuşacak kadar yalnızım
kara bir kutuya hapsedilmiş hisseder gibi yalnızım
kalabalıkta kendi sesimi duyacak kadar da yalnızım işte gözümü kapadığımda çaresizlik gelir önüme
korkuyorum bir gün gelir yalnızlıkta benden giderse korkuyorum yalnızlık ta benden bıkarsa
işte ozaman anlarım ki ölüm vaktidir benim için
gözyaşlarımı kendi elimle silip dururum
yalnızım işte kendi kendimle konuşup gülüyorum
yalnızım duvarda bir şeyler canlandırıp izlerim
yalnızım kendi kendimle küsüp barışırım
kendime küfür de ederim diğer kendim dinler masumca...
©kkado
K