Bir ağaca kırk gün su vermesen,
O ağaçta yaprak kalmaz, kurur.
Ateşe ancak odun olur,
Sevdaya düşmüş bir sevene,
İhtiyacı olan sevgiyi vermesen, hali nice olur.
Herhangi bir çiçeğe su vermezsen,
O çiçek kurur, yaprak döker, toprak olur.
Çorak topraklar gibi, suya hasret,
Susuz kalmış, ne tutulacak bir dalım,
Ne de bir yaprağım var.
İşte hep böyle, sensiz, yapa yalnızım.
Bir yürek, sevgiye muhtaç, bir ömür boyu bekler,
Ama o sevgi gelmezse, nasıl dayanır?
Gözlerim, her gün seni arar,
Ama her defasında boş döner, hasretle bakar.
Sensiz geçen her gün, bir yaprak daha düşer,
Kalbim, bir ağaç misali kurur, solar.
Ne tutunacak bir dalım kaldı, ne de bir umut,
Sensizliğin soğuk rüzgarında, yapayalnızım.
Yalnızım,
Sevginin sıcaklığına muhtaç,
Seninle dolacak bir anıya hasret.
Kalbim, her geçen gün biraz daha kırılır,
Sensizliğin acısında, yavaşça solarken.
Ama yine de beklerim, umudun gölgesinde,
Bir gün, belki bir gün, sen gelirsin diye.
O zaman, bu çorak topraklar yeşerir,
Ve ben, yeniden hayata dönerim, sevginle.
©hasanbey.
H