Yıkılıyor hamile çınarlar hane köşelerine
Zifiri doğuruyorlar zemindeki muvazi çizgilere
Sessizlik konuyor alınlarına ölüm gibi
Zakkum aşeriyorlar pinti soflarda
Rüzgar sesini gelen misafire yorup
Kapılara adım denizleriyle sahte hücumlar...
Saadet vedasıyla süpürülmüştür ruhları meçhule
Tebessüm gelmeyi bilmez artık dudaklarına
Her sabaha ayrı uyanış bir de
Aynı saatleri tekrar tekrar taşımak omuzlarda
Ve bitirmek hayatı tohum gibi
Toprak altında...
©sedat33
S