Yalnızlığa mahkumum
Anılarında takılı kaldım
Geçirdiğim her gecemde
Karanlıkta mahsur kaldım
Gözlerini görmediğim her an
Yalnız ölümlere mahkumum
Gördüğüm her düşte
Aldığım her nefeste
Yalnızlığına mahkumum
Ellerimde soldu güller
Beklemekten, aramaktan yoruldu
Bildiği tüm şarkıları unuttu
Ben ise sessizlikten yoruldum
Her gün daha iyi anlıyorum
Asırlarca koşsam bile bozkırlarda
Yalnızlığına mahkumum
Gördüğüm bütün yüzler
Duyduğum bütün sesler
Bana seni hatırlatıyor artık
Soğumuş hatta kovulmuş bedenim
Senden uzaklarda can çekişiyor
Aramızda kişiler, fikirler, kilometreler
Bir an olsun uzaklaşmıyor
Yerin dibine gömülü duygularım
Düşlerim ve mantığım
Bir an olsun uzlaşmıyor
Gitmek gerektiğinin farkında
Yalnızlığa mahkum acı çekiyor
Acılara mahkum keder çekiyor
Dert, çile, sonsuz karanlık
Karanlığın içinde sinsice burnunu çekiyor
Dertlerini yerin dibinden, ölse çekmiyor
Biliyorum çok geç biliyorum
Belki vaktim olsaydı göreceğim, biliyorum
Ama bir kez daha geri dönmüyorum
Artık her şeyi anlıyorum
Yapayalnız hislerimi birer birer atıyorum
Geriye kalanları hapsediyorum
Sona kalan şeyi çok iyi biliyorum
Bir gün karanlıklara kavuştuğumda bile
Yalnızlığa mahkumum, biliyorum
©birsarhoş
B