Öyle bir yalnizligin ortasında biraktin ki beni sevgili ne yana dönsem yalnızlığa Carpiyor yüreğim
Yolunu şaşırmış Mecnun misali sensizlikten kaçıp kağıda kaleme sığındım
Çıkmaz sokaklara çıktı hangi gönül kapısını caldiysa yüreğim büküp boynumu hasrete sığındım
Bir bir gönlümde sönerken sevda ateşleri ben sevdanın ateşini yakmaktan vazgeçip gecelere sigindim
Kabuk baglamaZ artık yuregimde sevdanın bin bir türlü kanayan yarası ben yaralarımı sarmaktan vazgeçip sizilarina sığındım sevgili
Sevmekten sevilmekten bahsetmeyin bana ben o defterleri çoktan gönlümde kapatıp yalnızlığıma sığındım
Belki gelirsin diye yollarını gozlemekten vazgeçtim artık ben gittiğin gün acılara sığındım
Şimdi yaşar mıyım ölür muyum bilmem ben artık gülüşlerimi bir kenara bırakıp sozyaslarima sığındım
Dönsen affet desen bana iyi niyetlerimi yol ortasında bıraktım tövbelere sığındım
Oysa ne çok ne çok sevmiştim seni seni de seviyor sanmıştım şimdi iyi niyetlerimi sorgulayip dar ağacına sığındım
Senin adın geçen ne kadar hecem ne kadar şiirim varsa ateşe verip canımı yaka yaka kullerine sığındım
Düşünmüyorum artık seni bana hatırlatan ne varsa zihnimi kaplayan ne kadar sen varsa attım yüreğimden yalnizliga yalnızlığa sığındım sevgili
©ramo01
🇷