Yalnızlıkla arkadaş olunca
Dostlar yanımda sıkıcı geldi
Bir süre sonra, herkesin içinde tek oldum
Ve şimdi yalnızlığımı arıyorum.
Umutsuzluğum, mutsuzluğum arttı
Öyle bir arttı ki, kendimi bulamazcasına!
Sanki bu kalabalığın içinde hiç kimse yokmuş gibi
Gibisi de fazla yalnızım şimdi.
Çayımla kahvemle mutluydum ben!
Kuru ekmek aşımla huzur doluydum
Bazen sıkılır şiir yazardım
Bazense oturduğum yerden hayaller kurardım.
Yıllar boyu yalnız yaşamak, bana bunu öğretti
Sevmek zorundaydım ben bu hayatı
Yaşamak için, yaşatmak için mecburdum
Ama şimdi nasıl olur da vazgeçerim bilemiyorum!
Çünkü uğruna vazgeçtiklerim bırakıp gitti beni...
©okanakilli
O