Hiç bir zaman gönül rahatlığıyla diyemedik
Ya zorla oldu
Ya da zoruyla hayatın...
Kısa ömurlerimize
Uzun anılar sığdırmaya çalıştık.
Olmadı ama.
Bir yandan eksildik hep
Solumuzda kanayan yaramız oldu
İçimizden geçenler.
Ama dönüp arkamızı gitmedik.
Küsmedik hiçbir yaşanmışlığa
Hatta yaşanmamışlığa...
Ve ne ettiysek kendimize ettik.
Sabrımızı denedik belki
Gözümüzün önüne geldi bazen
Yok saydıklarımız
En haşin rüzgâr misali
Tenimizde uyuşurcasına
Ve bu denli büyük ihtiraslar
Ağırlaştırdı kalbimizdeki sızıyı
Sebebini bazen kendimiz bile bilmedik.
Derin boşluklarda çırpınıp durduk.
Sevmedik hatta kendimizden çok kimseyi
Belki de bu yüzden di yalnızlığımız
Nefes nefese kalıp
Soluk alamayışımız
Yok oluşumuz...
Duyulmayan çığlığımız
Belki de en ağır cezaydı
Her yeni sabaha yanlız uyanışımız.
©sairane43
Ş