Bir gece vakti, yıldızsız göklerde,
Kalbimde derin, tarifsiz bir keder,
Suskunluğun içinde kaybolmuşken,
Yalnızlığın gölgesi düşer üzerime.
Unutulmuş hatıralar dolanır zihnimde,
Geçmişin hayaletleri sarar beni,
Bir zamanlar gül kokan bahçelerde,
Şimdi solmuş güllerin hüznü var sadece.
Sevdanın izleri silinmiş gibi,
Gözlerimde yağmurlar birikir,
Her damla, bir anı, bir acı,
Sessizce dökülür, içime işler.
Kalbim kırık dökük bir ayna,
Yansımalar silik, belirsiz,
Oysa bir zamanlar parlayan,
Şimdi karanlık bir boşluk, ıssız.
Belki bir gün güneş doğar yeniden,
Belki umutlar filizlenir bu çölde,
Ama o zamana dek, yüreğimde,
Yalnızlığın gölgesiyle yaşarım sessizce.
©kutayk.
K