Mahşerin yeriydi ortasında durduğum,
Eski bir masalın içinde kaybolduğum,
Avuçlarımda soğukluğunu hissederdim,
Ellerimle dokunduğum ellerinde.
Nefesin bir yalnızlık hissi uyandırdı bende,
Soluğu kesilmiş pembe dudaklarında,
Her nereye baksam kederli yüzlerle karşılaştım hep,
Umutsuzluğun resmi çizilmiş boş duvarlarda.
Bütün bağışıklığımı bağışladım aşk denen hastalığa,
Sokaklar bomboş artık kimsesiz ve de sessiz,
Tıpkı karanlık bir kuyuya düşen sevdalar gibi,
Çaresizliğin korkusunu içimde duyduğum gibi.
Her bir hikâyede ayrı bir yaşanmışlık vardı,
Gökyüzü siyah bir örtüyle kaplanmış sanki,
Yıldızlar bile tıpkı seninde kaybolduğun gibi,
Kaybolmuştu tersine dönen garip dünyada.
©apollon35
H