Soğuk bir kış aýıydı!
Gökyüzünde kuş olmayan
soğuk bir günün sabahıydı,
ayaz tüm keskinliğiyle acımasızca vururken soğukluğunu yüzlere,
Kaldırım taşıyla bütünleşmiş
Bir adam belirdi gözüme?
yazdan kalma bir ayakkabısı,
Eskimsi, yırtık,kirli bir gömleği ile?
şaşkınlık veriyordu tüm soğuk Bakışlara!
Haline bakılırsa kimsesizdi,
Yanı başından tehit geçen insanlar,
Kimi acımsı bakışıyla hüzünlenirken;
Kimisi bu acımsı duruma sessizdi,
Beyaz kar tanelerini karartıyordu
Bu garip manzara,
Doğrusu beyaz olan ne varsa kararmalıydı bir gece gibi;
Öylece oturup izliyordu adam!
tipiyle karışık yağan kar tanelerini
Seyre dalmışcasına,
Ne ayaza, nede soğuk bakışlara
aldırış etmeden, öylece seyrediyordu.
Bir karanlık sezdi adam baş ucunda!
Bir delikandı belirdi ansızın yanıbaşında,
Uzun siyah paltosunu üzerinden çıkarttığını gördü, ve izin vermedi
buna adam!
Şaşkınca baka kaldı delikanlı?
Ve; neden diye sordu!
Üşüyorsunuz!
Neden izin vermediniz buna deyincede;
Delikanlının omzuna yavaşca dokunarak,
yalnızım evladım!
Hiç bir mevsim ısınmadımki ben?
bu mevsimde ısınayım diyerek, Sözlerine şunlarıda ekledi?
Eğer Şu Koca Dünyada Yalnız İsen,
Üşümenin Yazı Kışı Olmaz..
yalnızlığın seni ısıtmaz!
Gökteki güneşin derecesi
kaç olursa olsun!
yalnız kalırsan daima üşürsün....
✍Şahin eroğlu
Ş