Karanlığın koynunda, sessiz bir matem, Yalnızlığın hüznü çökmüş yüreğime. Yıldızlar bile kayıp ufuk ötesinde, Bir umut ışığı arıyor didelerim.
Sevdadan uzak, hayaller solgun ve bitkin, Mutluluk sanki bir efsane bana artık. Kalbimde bir sızı, ruhumda derin bir yara, Soruyorum kendime, "Ne zaman bitecek bu azap?"
Geceler uzadıkça, sessizlik artıyor, Düşünceler aklımda dönüp duruyor. Geçmişe dair anılar bir bir canlanıyor, Keşkeler ve pişmanlıklar kalbimi sızlatıyor.
Bir gün gelir mi mutluluğun kapısı açılır, Sevgi dolu bir el kalbimi tutar mı? Yalnızlığın bu zindanından kurtulur muyum, Hayat bana da güller sunar mı bir gün?
Belki bir umut var ufukta bir yerlerde, Belki bir gün biter bu karanlık geceler. O güne kadar savaşmaya devam edeceğim, Yalnızlığın sessiz çığlığını bastırmak için.
©hasanbey.
H