Geceyi deliyor sessiz bir çığlık,
Duyulmayan, görülmeyen, sadece içimde yankılanan.
Hançer gibi saplanıyor zamana,
Her saniye, bir ömür gibi ağır.
Ellerim boş, uzanacak bir dal yok.
Gözlerim yitik, bakışlarım karanlıkta kaybolmuş.
Bir yangın var içimde, alev alev ama sessiz,
Adını koyamam, çünkü her isim eksik kalır.
Ne bir yıldız düşüyor gökyüzünden,
Ne de bir dilek tutmaya cesaretim var.
Gökyüzü bile küsmüş sanki hayallere,
Gri bulutlarla örmüş bütün yolları.
Sonsuz bir yalnızlık kor gibi içimde,
Her nefeste daha derine işleyen bir yara.
Sessizliğin acısı dolmuş dizelerime,
Ama bu sessizlik bile fazlasıyla gürültülü.
Yar, nerede kaldın? Hangi baharın kokusundasın?
Hangi rüzgâr aldı seni benden habersizce?
Senden yok hiçbir iz, hiçbir hatıra,
Sadece unutulmuş bir hikâyenin son satırında kalmışım.
Belki de sen, bir hayalden ibarettin,
Belki de hiç var olmadın, bir yanılsamaydı tüm düşlerim.
Ama işte, hâlâ senin adını fısıldıyor yalnızlığım,
Ve her fısıltı bir kez daha kırıyor kalbimi.
Şimdi, bu karanlık koridorlarda yürürken,
Ellerim titriyor, gözlerim nemli.
Biliyorum, seni aramak boşuna,
Ama yine de her adımda bir umut gizli.
Yalnızlık, sessiz bir arkadaş gibi yanı başımda,
Her gece ruhuma dokunuyor soğuk elleriyle.
Ama belki bir gün, bu sonsuz karanlıkta,
Küçük bir ışık bulurum, beni sana götürecek.
©der.da
D