Bir kırgınlık var üzerimde, nedenini kendimin dahi bilmediği veya da söylemek istemediği.
Bir huzursuzluk var içimde,sanki hiç deniz görmemiş gibi,ya da gök yüzüne hiç bakmamış gibi. Gitsem bir sahil kenarına,anlatsam içimdekileri;Martılara, taşlara.Anlamasalar beni öylece sussalar ve baksalar, tıpkı insanlar gibi.
Bir dert olur da bin deva bulunmaz mı?Sizce de insanlar "boş ver"e sığdırmaz mı?
Ondandır bu kaçışlarım.Biraz da sessiz kalışlarım.Çünkü iyi bilirim yanlızlıktır tek sırdaşım.
©lafuzade
L