Yalnızlık

Şimdi yalnızlık mevsiminin en çetin günleri
Kalabalıkların kimsesizliğini çektim üzerime
Yalnızlıktan titreyen yüreğim
Bir dilenci gibi en kalabalık sokakların tenhasında.
.
İçimde günden güne eriyen mutluluklar
Bir yetim gözyaşında gördüğüm hüzünler
Bir bülbülün gönlünü çalan dikenli bir gül
İçime batar hüzünler, koklayamadığım güller.
.
Şehrin ışıkları gönlümü karartıyor
Güneş perdelerini çekmiş gönül pencereme
Işıklar ardında ben zifiri karanlık
Yok mu bir aydınlık gönül şehrim yıkılıyor.
.
Şimdi ben çıkmaz sokaklar arasında
Bir ben kaldım bir bende çaresizlik
Hangi sokak hangi tenha hapsetti beni
Yok mu bir aydınlık gönül şehrim yıkılıyor...
Reva mı bu bana, bu kadar mı ağır günahım
Bir kalbin kırılan parçaları bu kadar mı keskin
Yıkıldı iradem, esir etti beni zifiri tenhalar
Yok mu bir aydınlık gönül şehrim yıkılıyor...
©sairuzzamn