Bir gün biri geliyor kapına
Bir yudum sevgi istiyor senden
Yorgunluğunu dindirmek gözlerinin yaşını silmek geliyor içinden
O kadar safsın ki için acıyor yüreğin kanıyor
Belki de inancından böylesin
Kapına geleni yüz çeviremezsin
Velhasıl kelam aldın bir kere evine ocağına
Kalbine ....
Bi zaman sonra gözlerine alışıyorsun
Kendini gördükçe daha çok sahipleniyorsun
Hastalandığında kaybetme korkusu sarıyor etrafını
Halbuki herkesin bi dönem geçirdiği basit bir grip en nihayetinde
Ama senin için dünyanın sonu olur bir anda
Sofranın tek neşesi olur her sabah güneş bir farklı doğar gününe
Yalnız geçen her kahvaltı onun bir bardak çayı ve tatlı sohbetiyle renklenir
Günler aylar geçer böyle
Gitme vakti gelip çattığında bütün yıllar çöpe atılmış olur
Bütün anılar yaşanmışlıklar silinir
Tanıdığın o insan yabancı olup çıkar karşına
Kahvaltılar tenhalaşır önce sohbetlerin sonu gelir
Çıkılan her yola yalnız dönülür
Uykuların ihanetine uğrarsın her gece
Ve nihayetinde kırılmış olarak geldiği o kapıdan
İyileşmiş olarak çıkacaktı
Sana da pişmanlığın kalır gidişinden
Artık gelen herkese kalbini açmaz yalnızlık içinde sürdürürsün hayatını
Kime sorsan burnu havada ondan böyle yalnız derler
Ama kimse senin içindeki fırtınandan haberi yok ....
Olması içinde bir sebeb yok ...
Yalnızlık güzel azizim ne kıranın ne üzenin var
Sadece bir parça kırık gecen ve bir ömür sürecek acın hepsi bu .....
F