Sabahlara dek nöbet tutuyor gözlerim
Elektrik direkleride yalnızlık asılı
Ve içimde bitmeyen sensizliğin sızısını
İşte yaşam ümidini yitirdi yüreğim
Loş ışıklı ıssız sokaklarda
Kanayan yüreğimle şiir yazıyorum
Erişilmez bir umudun ardından
Sana haykırmadığım dizeler geçiyor aklımdan
Kulaklarımda yankılanıyor, söyleyemiyorum
Ismin dudaklarımda yığılıp kalıyor
Nihayet keder sarıyor ümitsiz kalbimi
Kuruyacak mı gözlerimdeki bu yaşlar
Islanacak mı tek dostum kağıtlar
Lânetliyorum bu kötü kaderimi
Izdıraplar demir atmış yüreğimin limanına
Çaresizim ama umutsuz değilim
Seviyorum...
©eminbarut
E